Rodi

Ut sal mijn un sorg sijn
Zorgen moet je niet maken maar doen

Diana de Boer. (Eigen foto)

Column Diana de Boer

Overbelast.

Ik lig te draaien in bed, de slaap wil maar niet komen. Om 3 uur sta ik op. Aangezien het een warme zomernacht is hoop ik dat een paar minuten buiten naar de hemel staren en sterren kijken helpt. Terwijl ik naar buiten stap hoor ik mijn werktelefoon afgaan. Sta even in dubio maar besluit dan dat ik nieuwsgierig en wakker genoeg ben om op te nemen en te zien wat er aan de hand is om 3 uur 's nachts. Het is Toine... Hij is even 60 en is terminaal. Hij ligt gewoon thuis waar hij 4 maal daags een zorgmoment heeft, en verder ligt de zorg in de handen van zijn vrouw Elsa die niets mankeert, maar onze hulp goed kan gebruiken, het is zwaar. Dus ik pak op en het is Toine. "Oh godzijdank!" is het eerste wat hij roept als ik opneem. "Ik heb zo'n dorst, en ze zet het drinken weér net buiten mijn bereik, hélp me asjeblieft..." Even ben ik stil, dan klikt er wat. Kleine dingetjes die me eerder opvielen, de lichaamstaal van Elsa naar Toine toe. Had het al bespreekbaar gemaakt op kantoor maar er was niet veel wat gedaan kon worden op een 'gevoel'."
Maar Elsa is het zat. Ik wéét waarom ze het water buiten bereik heeft gezet. Als hij drinkt, plast hij, natuurlijk. Maar Toine is incontinent en plast dan vaak dwars door het inco-materiaal heen,Toine nat, bed nat, alles moet verschoond en gewassen, en... en Elsa kán niet meer. Elsa is overbelast en dan doet een mens vreemde, en wellicht wrede dingen. Zoals water buiten bereik zetten. Ik praat met Toine en zeg dat ik zo vroeg mogelijk kom, normaal gesproken 8 uur, ik hoop 7 uur, zeg ik hem. Hij accepteert dit gelaten, en uiteindelijk stap ik om half 6 bij hem binnen. Omdat Toine en Elsa ingestemd hebben met een kluis voor de sleutel, kan ik ongehoord binnenstappen. Het water staat 20 centimeter buiten zijn bereik, en als hij me ziet begint hij geruisloos te huilen, heft zijn handen moeizaam en zegt zacht: "Waarom...? Waarom doet ze dat toch ,ik zéi het nog maar ze gaf me niets en ging gewoon naar bed." Ik probeer te sussen, ze is moe Toine, misschien niet helemaal helder nagedacht. Hier is je water. Hij drinkt gulzig en achter me hoor ik Elsa, die wil weten wat er aan de hand is. Dan ziet ze het water in Toine's handen en wordt ze een beetje pips rond de neus. Ze weet wat ik weet, en ze is niet op haar achterhoofd gevallen. "Ik kán niet meer Diaan", zegt ze. Ik weet het, ik weet het... Om 8 uur bel ik kantoor en ik vertel alles, en dan heb ik groen licht om ouderenzorg in te lichten. Een paar dagen later ligt Toine in een hospice, waar hij precies twee weken verblijft en dan sterft. In de armen van Elsa, die daar elke dag was. Vergeet nooit de impact van ziekte op de naasten, en oordeel nooit te hard... We zijn allemaal maar mensen, en we hebben een breekpunt, ook als het gaat om de liefde van ons leven. Vraag maar aan Elsa...

Artikel geplaatst op dinsdag 10 oktober 2017 - 12:34



Reacties (1)


Lies 2 maanden geleden

Mooi

Reageer